خوشبخت‏ترين فرد كسي است كه بيش از همه سعي كند ديگران را خوشبخت سازد

روزی سقراط، حکیم معروف یونانی، مردی را دید که خیلی ناراحت و متاثراست. علت ناراحتیش را پرسید، پاسخ داد: "در راه که می‏آمدم یکی از آشنایان را دیدم. سلام کردم جواب نداد و با بی‏اعتنایی و خودخواهی گذشت و رفت و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم."

سقراط گفت: "چرا رنجیدی؟" مرد با تعجب گفت: "خب معلوم است، چنین رفتاری ناراحت کننده است."

سقراط پرسید: "اگر در راه کسی را می‏دیدی که به زمین افتاده و از درد و بیماری به خود می‏پیچد، آیا از دست او دلخور و رنجیده می‏شدی؟"

مرد گفت: "مسلم است که هرگز دلخور نمی‏شدم. آدم که از بیمار بودن کسی دلخور نمی‏شود."

سقراط پرسید: "به جای دلخوری چه احساسی می‏یافتی و چه می‏کردی؟"

مرد جواب داد: "احساس دلسوزی و شفقت و سعی می‏کردم طبیب یا دارویی به او برسانم."

سقراط گفت: "همه این کارها را به خاطر آن می‏کردی که او را بیمار می‏دانستی، آیا انسان تنها جسمش بیمار می‏شود؟ و آیا کسی که رفتارش نادرست است، روانش بیمار نیست؟ اگر کسی فکر و روانش سالم باشد، هرگز رفتار بدی از او دیده نمی‏شود؟ بیماری فکر و روان نامش "غفلت" است و باید به جای دلخوری و رنجش، نسبت به کسی که بدی می‏کند و غافل است، دل سوزاند و کمک کرد و به او طبیب روح و داروی جان رساند.

پس از دست هیچکس دلخور مشو و کینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست مده و بدان که هر وقت کسی بدی می‏کند، در آن لحظه بیمار است.

 

خوشبختي ما در سه جمله است: تجربه از ديروز، استفاده از امروز، اميد به فردا

ولي ما با سه جمله ديگر زندگيمان را تباه مي‏کنيم: حسرت ديروز، اتلاف امروز، ترس از فردا