علوم آزمايشگاهی كه قبلا بنام مديكال تكنولوژی معروف بود در سال 1976 National Credentiating Agency آنرا به Medical Laboratory Sciences (MLS) تغيير داد، اكثرا معتقدند كه نام جديد وظايف حرفه‌ای شاغلين اين رشته را بهتر بيان می‌كند.

در حال حاضر در اكثر دانشگاههای جهان اين رشته بنامهای Medical Laboratory Sceinces و يا Clinical Laboratory Sciences وجود دارد.

در ايران نيز تا قبل از انقلاب فرهنگي در اكثر دانشكدههای پزشكی دوره چهار ساله كارشناسی پيوسته علوم آزمايشگاهی داير بود كه بعد از انقلاب فرهنگی به كاردانی و دكتری حرفه‌ای و سپس به كاردانی و كارشناسی ناپيوسته تغيير يافت كه هنوز اين روند ادامه دارد.

شاخه‌های اين رشته شامل: شيمی بالينی، هماتولوژی، ايمونولوژی، ايمونوهماتولوژی، انگل شناسی، قارچ شناسی، باكتری شناسی و ويروس شناسی بوده كه در هر كدام پيشرفتهای زيادی ايجاد شده است، بطوريكه برای هركدام دوره‌های كارشناسی ارشد و دكترای تخصصي (Ph.D) وجود دارد.

فارغ التحصيلان دوره كارشناسي علوم آزمايشگاهي مي‌توانند در امتحان ورودي يكي از اين رشته‌ها شركت و در صورت قبولي تا سطح كارشناسي ارشد و سپس دكترای تخصصی (Ph.D) ادامه تحصيل دهند. لذا به منظور آموزش روشهای جديد تشخيصی، بازنگری در برنامه آموزشی اين دوره بعد از 8 سال ضروری به نظر می‌رسيد. شاغلين اين رشته از انواع روشهای مختلف آزمايشگاهی شامل: مطالعات ميكروسكوپی، آزمايشات ايمونولوژيكی، روشهای مختلف تجزيه شيميايی، روشهای تشخيص مولكولی و شناسايی باكتريولوژيكی استفاده می‌كنند.