در اين آزمايش خونی كه از بدن جنين خارج می‏شود از طريق بندناف آزمايش می‏شود تا اختلالات احتمالی جنين شناسائی شود.
ابتدا پزشك با يك سونوگرافی محل دقيق اتصال بند ناف به جفت را پيدا می‏كند. سپس يك سوزن مخصوص را از طريق واژن و رحم وارد بند ناف كرده و يك نمونه از خون بند ناف را بر می‏دارد. نمونه خون بدست آمده به آزمايشگاه فرستاده می‏شود. تمامی اين مراحل مشابه آمنيوسنتز است بجز اينكه به جای مايع آمنيوتيك نمونه خون بند ناف برداشته می‏شود.
اين تست زمانی درخواست می‏شود كه نتوان با سونوگرافی، آمنيوسنتز يا نمونه‏برداری از پرزهای جفتی به تشخيص رسيد و می‏توان در هر زمانی بعداز هفته 17 بارداری انجام داد.


مزايا
دقت اين تست در تشخيص اختلالات كرومووزومي (مثل سندرم داون) و اختلالات خوني جنين (مثل اختلالات خونريزي دهنده) بسيار بالاست. ضمنا از اين آزمايش به عنوان يك تست كمكي در تشخيص مالفورماسيون و ناهنجاري‏هاي جنين، كم خوني، عفونتهایی مثل توكسوپلاسموز يا سرخجه و ايزو ايميونيزاسيون استفاده می‏شود.
از معايب اين آزمايش اين است كه نمي‏تواند اختلالات لوله عصبي (مثل اسپاينا بيفيدا) را تشخيص دهد. به علاوه، امكان سقط جنين حين انجام تست را هم بايد در نظر داشت كه البته در 2-1% موارد اتفاق می‏افتد. همچنين مواردی از پارگی كيسه آب، عفونت و كاهش ضربان قلب جنين در زمان انجام تست گزارش شده است.
معمولا به خانم باردار توصيه می‏شود در صورت تب و لرز يا ترشح مايع آمنيوتيك بعد از انجام آزمايش، پزشك خود را مطلع كند تا اقدامات لازم برای او به عمل آيد.