مترادفات: RPR، تست VDRL، واسرمن، تست آنتی‏بادی رئاژنیک.

توصیف: جهت غربالگری و بررسی وجود آنتی‏بادیهایی موسوم به رآژین که توسط باکتری ترپونما پالیدوم(عامل ایجاد سیفلس) تولید می‏شود از این تست استفاده می‏شود. به هر حال بدن همیشه این آنتی‏بادی را اختصاصا علیه سیفلیس تولید نمی‏کند از این رو این تست همیشه یک تست دقیق نمی‏باشد. این تست شبیه تست Veneral Disease Research Laboratory)VDRL) می باشد. توانایی شناسایی بیماری سیفلیس بوسیله تست RPR بستگی به مرحله بیماری دارد، در مرحله میانی بیماری حساسیت این تست جهت شناسایی نزدیک به 100 درصد است که این حساسیت در ابتدا و انتهای بیماری کمتر می‏شود. تست RPR آنتی بادی‏های باند شده به کاردیولیپین (که اولین بار از قلب گاو استخراج شد) را نشان می‏دهد. از نظر تاریخی، این تست دارای اهمیت زیادی بود. چرا که در بیماران مبتلا به سیفیلیس مثبت می‏شد. بدنبال آن انواع تستها و تکنیکها برای نشان‏دادن واکنش به این آنتی‏ژن تهیه گردید.

روش: تست RPR یک تست فلوکولاسیون می‏باشد (که نتایج آن می‏تواند به صورت ماکروسکوپی یا میکروسکوپی گزارش گردد)

مقادیر نرمال: RPR در حالت نرمال وجود ندارد. (نتایج منفی ممکن است در مراحل اولیه یا انتهائی بیماری سیفلیس مشاهده شود).

مقادیر غیرطبیعی: RPR یک تست حساس ولی غیراختصاصی است.

سیفیلیس: حساسیت این تست وابسته به مرحله بیماری است. در سیفیلیس اولیه 75 درصد، در سیفیلیس ثانویه 99 درصد و در فاز نهفته تاخیری با سیفیلیس ثالثیه 70 درصد. تشخیص سیفیلیس با تیتر بالا یا بالارونده RPR در زمینه مناسب بالینی صورت می‏گیرد. از طرفی بیماران مشکوک به سیفیلیس باید با تست‏های اختصاصی‏تر عفونت ترپونمائی مانند FTA-ABS (تست جذب آنتی‏بادی ترپونمائی فلورسنت) و MHA-TP مورد ارزیابی قرار گیرند. بیماران با تست مثبت RPR ولی با نتایج منفی تستهای اختصاصی ترپونما اصطلاح مثبت بیولوژیک RPR را به خود اختصاص می‏دهند. هرچند RPR برای سیفیلیس اختصاصی نیست، اما یک فاکتور تعیین کننده تشخیصی در پیگیری پاسخ به درمان است زیرا درمان موفق سیفیلیس با منفی شدن RPR بعد از یک دوره زمانی (یکسال برای سیفیلیس اولیه) همراه است.

موارد دیگر: تست RPR در بیماریهای دیگر نظیر منونوکلئوز، جذام، هپاتیت، لوپوس و سندرم آنتی فسفولیپید ممکن است مثبت شود.

فاکتورهای مخدوش کننده: در کمتر از 2% از زنان باردار نتیجه مثبت کاذب دیده می‏شود.

کاربردها: تست RPR به عنوان یک غربالگری در سیفیلیس اولیه یا ثانویه در افرادی که شرکای جنسی متعدد دارند و بدون علامت هستند و یا در تأیید تشخیص سیفیلیس ثانویه در خصوص ضایعات سیفیلیسی و یا به عنوان معیاری برای تعیین کارائی درمان و یا جهت شناسایی یک RPR مثبت کاذب بیولوژیک می‏تواند به کار برود.

 

موارد مثبت کاذب در شرایط زیر دیده می‏شود:

- HIV

- بیماری لایم (Lyme)

- پنومونی نوع شدید

- مالاریا

- لوپوس اریتماتوز سیستماتیک (SLE)

RPR یا VDRL در افراد مبتلا به HIV به خصوص در ابتدای ابتلا بصورت پایدار تیتر بالایی را نشان می‏دهد زیرا اختلال عملکرد ایمنی در این افراد باعث تحریک آنتی‏بادی‏های پلی کلونال و ظهور آن می‏گردد. در سیفلیس مادرزادی اولیه و ثانویه تستهای دارک فیلد یا رنگ آمیزی ایمونو فلورسانت از جراحات و آسیبهای موکوکوتانئوس mucocutaneous سریعتر و نقش تایید کنندگی بیشتری نسبت به RPR یا VDRL دارند. بطور خلاصه RPR یا VDRL تستهای ارزان، مطمئن و ساده هستند که برای غربالگری قابل اعتماد می‏باشند، بخصوص اگر قرار باشد میزان شیوع در جمعیت بزرگی بررسی شود. همچنین این تستها جهت بررسی میزان موفقیت درمان بسیار سودمند هستند، با اینحال باید به این نکته توجه داشته باشیم که این تستها صرفا جنبه غربالگری دارند و جهت تایید بیماری سیفلیس و جلوگیری از گزارش مثبت کاذب باید از روشهایی مانند FTA-ABS یا Fluorescent Treponemal Antibody Absorption و TP-MHA یا Treponema Pallidum Microhemagglutination Assay استفاده نمود.

معمولا نحوه گزارش تست مثبت VDRL یا RPR به یکی از سه شکل زیر است:

- Reactive

- Weakly reactive

- Borderline

بنابراین منظور از non reactive همان منفی می‏باشد.

منبع: www.sb-medlab.com