دو آتش‏نشان وارد جنگلی می‏شوند تا آتش کوچکی را خاموش کنند. آخر کار وقتی از جنگل بیرون می‏آیند و می‏روند کنار رودخانه، صورت یکی‏شان کثیف و خاکستر است و صورت آن یکی به شکل معصومانه‏ای تمیز.               

سوال: کدامشان صورتش را می‏شوید؟

.

.

.

.

اشتباه کردید، آن که صورتش کثیف است به آن یکی نگاه می‏کند و فکر می‏کند صورت خودش هم همان طور است. اما آن که صورتش تمیز است می‏بیند که سرتاپای رفیقش غبار گرفته است و به خودش می‏گوید: حتما من هم کثیفم، باید خودم را تمیز کنم.

حالا فکر کنیم چندین‏بار اتفاق افتاده که دیگران از رفتار بد ما و یا ما از رفتار بد دیگران به شستشو و پالایش روح خودمان پرداخته باشیم وقتی فرد مقابل ما مهربان و خوب و دوست داشتنی نیست یه کمی باید به خودمون شک کنیم.

منبع: کتاب زهیر پائولو کوئیلو