روزانه یک فرد بالغ تا 150میلی‏گرم پروتئین از ادرار دفع می‏کند. پروتئینوری می‏تواند ناشی از بیماریهای رنو واسکولار، گلومرولار، توبولواینتراستیشیل و یا سرریزی (overflow) پروتئین غیرطبیعی سرم باشد. پروتئین ادرار تحت تاثیر هیدریشن می‏باشد. ولی، هیچگاه در این حالت بیش از 20 میلی‏گرم در دسی لیتر نخواهد شد. ولی، برعکس در پروتئینوری پاتولوژیک اگر مصرف مایعات خیلی زیاد باشد، می‏تواند، به زیر 20 میلی‏گرم در دسی لیتر هم برسد. آستانه تشخیص آن در ادرار با dipsticks به میزان ۲۰ تا ۳۰ میلی‏گرم در دسی لیتراست، میزان کمتر از 150 میلی‏گرم در دسی لیتر پروتئین نرمال در نظر گرفته می‏شود.

پروتئین ادرار شامل تام هورسفال (40%)، گلوبولینهای سرم (30%) و آلبومین (30%) است. علل منفی کاذب در dipsticks شامل ادرار شدیدا قلیائی، ادرار رقیق، حضور پروتئینی غیر از آلبومین است. روش دیگر سنجش پروتئین ادرار روش اسید سولفوسالیسیلیک 3% است، حتی پروتئین به میزان 15 میلی‏گرم در دسی لیتر را تشخیص می‏دهد. اگر ادرار از لحاظ پروتئین با dipsticks منفی ولی با اسید سولفوسالیسیلیک مثبت بود، قویا، مطرح کننده حضور پروتئین غیرطبیعی مثل بنس جونز می‏باشد و بایستی پروتئین الکتروفورز انجام شود. پس از اثبات پروتئینوری، باید، از لحاظ کمی  ادرار 24 ساعته چک شود. پروتئین الکتروفورز برای افتراق پروتئینوری گلومرولی از توبولی مفید است، زیرا، در پروتئینوری گلومرولی 70% وزن پروتئین دفعی آلبومین است. در صورتی که، در توبولر بیشتر ایمنوگلوبولینها هستند و فقط ۲۰-۱۰% آلبومین می‏باشد. پروتئینوری به سه دسته گذرا، متناوب و دایم تقسیم می‏گردد.

پروتئینوری گذرا: می تواند ناشی از تب، ورزش و استرسهای روحی باشد. اگر در آزمایشات بعدی پروتئینوری نبود، نیاز به هیچ اقدام دیگری نیست.

پروتئینوری متناوب: عمدتا وابسته به وضعیت (positional) می‏باشد. با چک کردن ادرار صبحگاهی بلافاصله پس از بیدار شدن، با ادراری که پس از چند ساعت تحرک گرفته می‏شود، می‏توان آن را تشخیص داد. ندرتا میزان آن از 1 گرم در روز تجاوز می‏کند، 50% خود به خود رفع می‏شود، شاید به علت افزایش فشار ورید های کلیوی در حالت ایستاده باشد.

پروتئینوری مداوم: معمولا عامل آن بیماریهای گلومرولی می‏باشد. بایستی پروتئین ادرار 24 ساعته چک شود. اگر میزان آن بیش از 2 گرم در روز بود و پروتئین با وزن مولکولی بالا مثل آلبومین باشد، تشخیص پروتئینوری گلومرولی است که شایعترین عامل پروتئینوری نیز می‏باشد. شایعترین بیماری عامل آن دیابت شیرین است. علل دیگر آن آمیلوئیدوز و آرتریولار نفرواسکلروز است. اگر میزان پروتئین ادرار بین 300 تا 2000 میلی‏گرم در روز باشد و اکثرا از پروتئین با وزن مولکولی کم بود، باید، ایمونوالکتروفورز سرم انجام گردد، تا، نوع پروتئین (که معمولا ایمنوگلوبولینها می‏باشند) مشخص شود. اگر پروتئین سرم نرمال بود، پروتئینوری توبولار موجود است. اگر پروتئین غیرطبیعی بود، پروتئینوری آور فلو (عمدتا میلوم مولتیپل) می‏باشد.

اگر پروتئین هموگلوبین یا میوگلوبین باشد، مقادیر زیاد هموگلوبین یا میوگلوبین در الکتروفورز مشخص می‏گردد.