۱- ۵ تا ۱۰ ميلي ليتر از بافت خرد شده را در دو فلاسك حاوي اينفيوژن براث اضافه نمائيد.

۲- فلاسك ها را بمدت ۲۴ساعت در ۳۵ درجه انكوبه نمائيد و يك قطره از آنرا به يك پليت آگار خون دار و يك پليت تلوريت آگار خوندار تلقيح نمائيد. اين دو پليت را در جار شمعدان يا انكوباتور CO2 بمدت حداقل ۴۸ ساعت به موازات فلاسك اوليه حاوي براث انكوبه نمائيد.

۳- فلاسك دوم را در يخچال 4 درجه سانتيگراد نگهداري كنيد. اگر ساب كالچر 35 درجه سانتيگراد (مرحله 2) موفقيت آميز نبود، از موادي كه داخل فلاسكي كه در يخچال نگهداري مي شود، هفته اي يكبار بمدت حداقل يك ماه ساب كالچر تهيه نمائيد.

باكتري ايزوله شده را طبق روش هاي استاندارد شناسائي می نمائيد. بافت بايد در زير هود بيولوژيك با جريان لايه اي و بوسيله پرسنلي كه دستكش پوشيده مورد آزمايش قرار گيرد. بهتر است كارهاي لازم بر روي بافت در زير اتاقك بي هوازي انجام شود. ميكروبيولوژيست بايد قسمت عفوني (اغلب تغيير رنگ داده اند) بافت را با يك تيغ اسكالپل استريل ببرد. پاتولوژيست يا پزشك مي توانند در انتخاب يك ناحيه خود ميكروبيولوژيست را ياري دهند. نيمي از نمونه جهت كشت قارچي و نيمي ديگر جهت كشت باكتريائي مورد استفاده قرار مي گيرند. اين دو عامل بايستي در تمام نمونه ها مورد جستجو قرار گيرند. مقداري از نمونه جهت آزمايشات بافت شناسي ذخيره مي گردد. اگر درخواست شود نمونه بايد جهت ويروسها و باسيل هاي اسيد – فاست كشت داده شوند. اگر نمونه بافتي جهت كشت انگلها فرستاده شد بايد آن را قبل از تلقيح به آبگوشت غذائي خرد يا ريزريز نمود. در يك مطالعه نشان داده شده كه كشت هائي كه بوسيلة تماس بافت با محيط كشت انجام مي شوند نتايج يكساني با كشت نمونه هائي كه به صورت هموژن درآمده‌اند داشته است.

محيط هاي كشت اضافي را مي توان جهت تسهيل بازيافت برخي از قارچهاي سيستميك در درجه حرارتهاي پائين تري انكوبه نمود. امكان دارد اطلاعات ميكروبيولوژيك قابل اطميناني را بتوان از يك بافت موميائي شده بدست آورد. بافت را مي توان به كشت بافتي جهت جداسازي ويروسها تلقيح نمود. از نمونه هاي مغز، ريه و خون مي توان استفاده نمود. بافت را با روش ايمونوفلوئورسانس جهت حضور ويروس هرپس، سيتومگالوويروس يا ذرات ويروس هاري مي توان بررسي نمود. بافت ريه را بايد به روش ايمونوفلوئورسانس مستقيم جهت گونه هاي لژيونلا آزمايش نمود. معرف هاي روش ايمونوفلوئورسانس جهت تشخيص عوامل طاعون، سياه زخم و برخي از گونه هاي باكتروئيدس در دسترس مي باشد، گر چه بيشتر آزمايشگاهها به طور معمول چنين روشهائي را انجام نمي دهند. تشخيص مستقيم ساير عوامل اتيولوژيك بيماري معمولاً بوسيله پاتولوژيست ها صورت مي گيرد.