قولنج اصطلاحی است که در مورد دردهای مبهم در نواحی مختلف بدن به کار می‌رود. در گذشته برای درد احشای داخل شکم نظیر کلیه نیز اصطلاحاتی مثل قولنج کلیوی به کار می‌رفته‌اند، چنانکه در لغت‌نامه دهخدا نیز اصطلاح قولنج به صورت «دردی که غفلتا در ناحیه شکم خصوصا نواحی مجاور به قسمتهای مختلف قولونها حاصل شود» توضیح داده شده ‌است. امروزه اصطلاح قولنج بیشتر برای دردهای مرتبط با عضلات و مفاصل به کار می‌رود. اصطلاح قولنج شکستن هم به معنی وارد کردن فشار به مفاصل به شکلی است که باعث آزاد شدن صدایی کوتاه و خشک از آنها شود. اینکار معمولا در مورد مفاصل انگشتان انجام می‌شود، اگر چه برخی قولنج مفاصل بین مهره‌های گردن یا پشت یا مفاصل بزرگتر مثل زانو را نیز می‌توانند بشکنند.

در سال 1971 میلادی 2 دانشمند آلمانی به مفصل سوم بین انگشت و کف دست نیروی کششی وارد آوردند و با مشاهده شکل‏گیری حبابهای گاز در این آزمایش ثابت کردند که فشار وارد بر مفصلها سبب آزاد شدن گاز CO2 می‏شود.

گفتنی است، وارد آمدن نیروی کششی بین سطوح مفصل سبب افزایش حجم آن و کاهش فشار مایعی می‏شود که درون مفصل است این کار به خروج گاز درون مفصل و ایجاد حباب می‏انجامد. اين گزارش حاکیست؛ صدای حاصل از شکستن قولنج به سبب خوابیدن یا ترکیدن همین حبابهای گاز در جریان حرکت مایع درون مفصل است.

بررسی‏ها نشان می‏دهد؛ شکستن قولنج کمر، گردن به خصوص انگشتها برای رفع خستگی شاید موجب احساس راحتی شود اما عارضه ساییدگی مفصلها را به دنبال خواهد داشت. چرخش ناگهانی در ناحیه گردن و به ویژه کمر هم بسیار خطرناک قلمداد شده، آسیبهای ستون فقرات و عضلات گردن را شدیدتر می کند.

منابع:

۱ـ ویکی پدیا

۲ـ باشگاه خبرنگاران جوان